Dec 4, 2007

Trouwen…

.. voor de foto! Nee, dit is niet wat je denkt.. (wel heel leuk om het jullie te laten denken, gniffel gniffel). M. en ik hebben in september een fotoshoot gehad voor het blad Bruid en Bruidegom. Een vriendin van I. werkt daar op de redactie en ze zochten stelletjes die de nieuwe bruidsmode van 2008 wilden showen. Nou dat leek ons wel lachen! Dus wij op een zonnige dinsdagmiddag naar een fotostudio in Amsterdam. We kregen professionele haar en make-up gedaan en daarna in die peperdure kleding op de foto. Mooi bruidsboeket erbij, corsages alles er op en er aan. Wij showen de klassieke stijl, en het blad ligt nu in de winkels! Ruim 2 centimeter dik, propvol reclame, maar dat nemen we maar op de koop toe. Erg leuk om een keer te doen, heb ik tenminste 1x in mijn leven een trouwjurk aangehad… 😉

(of eigenlijk al de 2e keer, de doopjurk was gemaakt van de trouwjurk van mijn moeder).

Nov 11, 2007

Het Blushuis

Ik heb nu wel een kantoorbaan, maar ik zit niet op zomaar een kantoor. Want Mo’media is gevestigd in het Blushuis in Breda. Dit is de oude brandweerkazerne (vlak ernaast is een nieuwe brandweerkazerne gebouwd, dus we horen regelmatig sirenes) die gerenoveerd is en waarin verschillende ‘units’ zijn gemaakt die gehuurd worden door allerlei verschillende bedrijfjes. Dit zijn bijvoorbeeld webdesigners, reclamebureaus en grafisch ontwerpers, en ook de opleiding ‘game design’ van de NHTV, de plaatselijke internationale hogeschool, is hier gevestigd.

Het Blushuis is het eerste gebouw dat klaar is op de zogenaamde Triple O campus. Het is de bedoeling dat op het terrein rond het Blushuis de komende tijd nog meer kantoren gebouwd gaan worden, waar nog meer bedrijven kunnen komen in hetzelfde werkveld. De triple O is voor Ondernemen, Overheid en Onderwijs. Het idee hierachter is dat een mix van jong aanstormend talent en ervaren professionals hun kennis op het gebied van creatie en technologie met elkaar kunnen delen op de campus. De gemeente hoopt dat met zo’n campus de werkgelegenheid behouden blijft in de regio en dat er een soort marktplaats ontstaat waar creatieve bedrijven zich vestigen maar waar ook vragers van creatieve diensten producten komen “halen”. In de hal van het Blushuis staan lange tafels met stoelen en ook relaxte banken waar je met elkaar kunt afspreken.

Ik moet zeggen dat Mo’media een beetje een vreemde eend in de bijt is in dit concept. We zijn de enige uitgeverij (maar we huren wel de grootste unit, dat verklaart waarschijnlijk een hoop), en wij kunnen wel eens een illustrator o.i.d gebruiken, maar andersom toch een stuk minder. Maar ik denk dat het voor de kleine bedrijfjes en de studenten wel handig is om dicht bij elkaar te zitten. En ongeacht de achterliggende gedachte is het gewoon leuk om in een oude kazerne te zitten. Het oude trappenhuis is er nog, en ik zit op zolder dus daar zie je ook de oude ijzeren dakconstructie. En dat is toch gewoon leuker dan een rechttoe-rechtaan kantoor met een systeemplafondje!

Oct 31, 2007

Hasse

Ik heb weer een boek uit: ik heb mijn lievelingsboek van vroeger voor de tiende (ofzo) keer gelezen! Ik leende Hasse Simonsdochter van Thea Beckman vroeger van de bibliotheek en had dus mijn favoriete jeugdroman niet eens in de kast staan. Want als ik mijn sintmaartensnoep aan mijn moeder gaf mocht ik een boek uitzoeken, en in de kinderboekenweek, maar dan koos ik toch liever een boek dat ik nog niet gelezen had. Een tijdje geleden wilde ik een boek voor mezelf kopen maar ik kon geen leuke vinden (ze hadden weer eens niet wat ik op mijn lijstje had staan, zie een eerdere post) en toen heb ik deze maar eens gekocht. En nu M. er niet is, (hij zit hier) heb ik lekker veel tijd om te lezen en heb ik mijn boek als vanouds in een dag uitgelezen.

Ik vond het nog net zo’n mooi verhaal als vroeger. Maar vroeger verdween ik echt helemaal in het boek, en nu was het toch meer ‘gewoon een boek lezen’. Misschien komt dat omdat ik nu (nog) sneller lees. Ik wist de details net niet meer, zodat ik nog wel geboeid werd door het verhaal. Voor de mensen die het niet kennen: Het verhaal speelt begin 15e eeuw, ten tijde van de Hoekse en Kabeljauwse twisten. Hasse is het liefst buiten, in de rietlanden langs de IJssel, en dat bevalt haar ouders niet. Ze vinden haar lastig en onhandelbaar en willen van haar af door haar op haar 15e uit te huwelijken met een 40 jarige weduwnaar met 4 kleine kinderen. Gelukkig gebeurt dit niet, want Hasse trouwt op een nogal ongewone manier met Jan van Schaffelaar, een huursoldaat die haar gered heeft toen ze bijna verkracht werd. Omdat Hasse zichzelf aangeleerd heeft te jagen om in haar eigen voedsel te kunnen voorzien kan ze heel goed overweg met pijl en boog. Ze mag mee met de troep soldaten onder leiding van Van Schaffelaar om eerst de Veluwe en later het Utrechtse platteland onveilig te maken.

Het is dus een soort liefdesverhaal over een heel stoer meisje dat hele dappere dingen doet, verweven met wat historische feiten zoals Thea Beckman dat als geen ander kan. En dat het een heel mooi verhaal is wordt bewezen door het feit dat dit boek, na Kruistocht in Spijkerbroek, het tweede boek van Thea Beckman is dat verfilmd wordt. Wie weet in de toekomst dus ook nog een filmrecensie 😉

Oct 19, 2007

Silje Nergaard

Gisteravond gingen M. en ik naar het concert van de Noorse jazz-zangeres Silje Nergaard in Tivoli. Ik had ooit ergens wat over haar gelezen, en vervolgens op internet wat muziek van haar opgezocht en dat bleek erg mooi te zijn. Nu kwam ze dus naar Utrecht en dus konden we haar ook live gaan zien. Begin oktober werd bekend dat Silje een Edison heeft gekregen in de categorie ‘Jazz Vocaal’ voor haar nieuwste cd ‘Darkness out of Blue’. Dat is alweer haar 10e cd, maar wij kennen alleen haar 2 voorgaande cd’s. Gelukkig speelde ze hier ook wat van op het concert, maar de meeste nummers waren van de nieuwe cd.

Het concert begon heel ingetogen, met alleen Silje aan de piano. Daarna kwam de band er bij, en barstte het concert los. Silje heeft een hele aparte stem, die soms heel warm en echt jazzy klinkt, maar soms ook een beetje schel. Moeilijk te omschrijven, je moet maar eens luisteren. De band die ze bij zich had is nieuw, hier heeft ze alleen de laatste cd mee gemaakt. Wat een superband! Met name de pianist Helge Lien was briljant. Het was dan ook erg jammer dat dit concert in Tivoli was en niet in een mooie concertzaal. Het geluid was niet super, en tijdens mooite pianosolo’s hoorde je het gekraak van de klapstoeltjes waar iedereen op zat te schuiven omdat die heel ongemakkelijk zaten. Bij bijna elk nummer werden er weer andere instrumenten gebruikt: de mannen van de band begonnen zelfs een nummer op ukelele’s, waarna ze halverwege het nummer op hun eigen instrument verder gingen. Silje had ook een nummer op een traditioneel Fins instrument gemaakt; een nieuw nummer dat nog geen naam had.

Mooie muziek dus, en een fantastische stem, een goede afwisseling in rustige en meer swingende nummers: kortom een heel goed concert! Ik denk dat dit het mooiste concert was waar ik ooit geweest ben. En tussen de nummers door ze zei niet alleen “Thank you.. This is our next song, it’s called…” zoals je vaak hoort, maar ze vertelde wat meer over het nummer, waar het over gaat, en over Utrecht, dat ze hier lang geleden bij ene Melchior was waar ze verliefd op was, dat haar dochter Erle het liedje dat ze voor haar schreef niet meer wil horen.. enz. Hierdoor maakte ze zich extra geliefd bij het publiek, dat aan het eind van het concert maar bleef klappen. We hebben een toegift van twee nummers gehad, maar daarna bleef iedereen klappen en joelen en kwam ze nog terug met alleen haar pianist om een nummer in het Noors te zingen. Na afloop hebben M. en ik allebei een cd gekocht die we hebben laten signeren: we zijn nu helemaal fan!

Oct 10, 2007

Nadine

Afgelopen week, van 26 sept. tm 6 okt. was het Filmfestival weer in Utrecht, en deze keer is het ons wel gelukt om naar een film te gaan. Het is de film Nadine geworden, met in de hoofdrollen Monic Hendrickx, Halina Reijn en Sanneke Bos. Zij spelen alledrie Nadine in een andere fase van haar leven. Ik had al een interview met regisseur Erik de Bruyn gezien bij De wereld draait door waarin hij vertelde dat het voor hem geen probleem was dat de 3 vrouwen niet op elkaar lijken. Vooral Sanneke Bos (die trouwens erg lijkt op HNTM Sanne Nijhof, of eigenlijk andersom maar dat terzijde) lijkt totaal niet op de andere donkere dames waardoor het toch lastig is ze als dezelfde persoon te zien. En ik vond de drie levensfasen nou ook niet zo erg verschillend dat het niet door een actrice gespeeld zou kunnen worden. Maar goed, de regisseur dacht daar dus anders over of misschien kon hij gewoon niet kiezen bij de casting ;).

De film gaat over de biologische klok. (Bijna) Elke vrouw wil op een bepaald moment in haar leven een kind, en de vraag is hoe ga je met dat/die gevoel/wens/urgentie om als je leven niet echt ingesteld is op huisje-boompje-beestje. De film begint met het stelen van een baby uit de supermarkt. En niet zomaar een baby, maar de baby van de ex van Nadine. Het is haar dus niet helemaal gelukt die babywens op een normale manier te vervullen en besluit plotseling tot deze extreme daad. Ze wil ervaren hoe het is om moeder te zijn, ze vind dat ze geen volledige vrouw is geweest als ze niet moeder is geweest. Maarja, vervolgens zit ze wel ineens met een kind, en wat doe je dan? Dit is het onderliggende verhaal, een soort roadmovie, en tussendoor zie je steeds flashbacks naar eerder stukken uit het leven van Nadine die je moeten laten begrijpen waarom ze de baby ontvoerd heeft. Nou, echt begrijpen doe ik het niet, en ik ben nog wel een vrouw. Maar misschien komt het omdat ik mijn biologische klok nog niet heb horen luiden? Op zich is het een leuk verhaal, best wel dramatisch wat Nadine allemaal meemaakt maar het schaken van een kind is gewoon erg extreem. Ik geloof niet dat het gelukt is om een film te maken waar alle vrouwen wat in kunnen herkennen, maar het is wel een leuke film met mooie beelden, absurde /komische/ dramatische situaties en je wilt uiteraard weten hoe het nou afloopt met die baby….

Oct 9, 2007

Nieuwe baan!

Joepie! Het is eindelijk zover: ik heb een nieuwe baan! Na een lange zoektocht verkeerde ik in de luxe-positie uit meerdere banen te kunnen kiezen. Bovenaan in mijn top 4 stond deze baan, en vanmiddag hoorde ik dat ze mij ook graag willen hebben.

Per 1 november ga ik aan de slag als redacteur bij Mo’media, een uitgeverij in Breda. Bij mij bekend van de 100% stedengidsen, maar ze hebben nog veel meer leuke boekjes op het gebied van reizen, culinair en lifestyle. Het is kortweg mijn taak om er voor te zorgen dat alle tekst en foto’s die binnenkomen uiteindelijk geschikt zijn om naar de drukker te gaan. Het is een veelzijdige en drukke baan, maar het lijkt me erg leuk en ik heb er heel veel zin in!

Sep 27, 2007

Jag talar lite svenska!

Vanaf deze week hebben M. en ik elke week Zweedse les van Kalle Eriksson. Jaa, een echte Zweed, inclusief outdoor kleding en kauwgom in zijn mond (? Les 1 van spreken in het openbaar..). De les begon met het zeggen van je naam en dan ging hij proberen het in een keer goed te spellen… dat leverde bij mij natuurlijk wat problemen op. Sowiezo moet ik m’n naam altijd spellen (M. trouwens ook) maar voor iemand die geen onderscheid kent tussen de v en de w is het ook wel erg lastig. Een echt ‘rondje voorstellen’ was er dus niet; wat die andere 11 mensen bewogen heeft om Zweeds te gaan leren, weten we (nog) niet.

Wel is het grappig om te zien wat voor types je hebt bij zo’n cursus. Er was een echtpaar van rond de 50, waarvan met name de man overijverig was om alles heel goed te doen. Hij ging alles wat de beste Kalle in het Zweeds zei nazeggen, niet altijd even goed natuurlijk maar hij dacht zelf van wel. Verder knikten ze bij alles ja en begrepen alles meteen (not). Er was een jong echtpaar (type degelijke nerds, overgewicht, houden van fantasy-films) die het niet nodig vonden om aantekeningen te maken. Er waren twee jongens, studenten, die het wel leuk vinden om er nog een taal bij te leren. En naast M. zat een vrouw die denk ik nog nooit een taal geleerd heeft. Ze zat voortdurend met een hoofd als een vraagteken, pikte de uitspraak totaal niet op en zei aan het eind van de les nog steeds ‘aar’ als er stond “är” terwijl er toen slechts honderd keer gezegd was dat je dat uitspreekt als “è”. Dan kun je toch wel merken hoe handig het is als je een beetje taalgevoel hebt. Maar… als je geen taalgevoel hebt, wat doe je dan bij een taalcursus?

Ik ben benieuwd hoe het verder zal gaan. Ik vond nu het tempo nogal laag liggen, maar het wordt vanzelf moeilijker denk ik. In ieder geval hebben we de voornaamwoorden, een paar telwoorden, iets over lidwoorden en de tegenwoordige tijd al gehad. En we moesten ook al stukjes voorlezen uit het boek en dat ging best aardig: “bra”, was het enige commentaar dat ik kreeg :). M. en ik waren overigens de enigen die het lesboek al hadden (en gekaft), en ik had speciaal twee notitieblokjes bij de Hema gekocht. Dus anderen zullen ons wel als fanatiekelingen (zie gekaft) bestempelen, haha!

Sep 27, 2007

The Birthdays – Heidi Pitlor

Op dit moment lees ik het boek The Birthdays van Heidi Pitlor. Ik had ook nog nooit van haar gehoord, maar ik ben wel fan van de illustraties van Jenny Bowers. En zij heeft ook de omslag van dit boek gemaakt. Het boek bleek niet in de schappen te liggen van de plaatselijke boekhandel (omdat die een slechte selectie Engelse boeken heeft, ze hebben NOOIT de boeken die ik zoek) maar wel te bestellen bij bol. De beschrijving van het boek sprak me wel aan, dus ik heb het maar besteld, met het risico een huisvrouwenroman in een mooi jasje te hebben gekocht.

Inmiddels heb ik 3/4 van het boek gelezen, en het is best wel een beetje een huisvrouwenroman. Ik ben niet laaiend enthousiast. Op zich is het gegeven van het boek leuk, (familie met 3 kinderen komt voor de 75e verjaardag van vader bijeen in een vakantiehuis op een eiland. De 3 kinderen zijn zeer verschillend, maar verwachten wel allen een kind) maar de personages zijn niet echt zo fascinerend dat je door wilt lezen. Wat ik nogal frappant vind, en waar ik me ook aan stoor is dat er een paar grote continuiteitsfouten in zitten. Nu is dit meer iets wat gebeurt in films, en dan zie ik het zelden omdat ik meegesleept wordt door het verhaal en dus niet op details let, maar bij een boek ligt het tempo sowieso wat lager en als je dan ook nog eens niet meegesleept wordt, dan valt het wel op.

De dochter komt als eerste aan bij het vakantiehuis, zet haar koffer op de veranda, en gaat het eiland verkennen. Vervolgens komen de anderen een voor een aan bij het huis, maar niemand die zegt “Hee, er staat hier een koffer, onze dochter/zus is hier dus al geweest.” Jammer, fout van de auteur/redacteur/uitgever, maar kan gebeuren? (vind eigenlijk van niet). Twee keer zo’n fout kan echt niet. Want: de dochter is single, en zwanger. Gezien de hoge dosis Amerikaanse burgerlijkheid/preutsheid van haar familie heeft ze hen dit nog niet verteld, alleen haar broer heeft ze in vertrouwen genomen. Later belt de andere broer, die enorm geschokt is door het zo onverantwoord zwanger raken van zijn zus, met de ene broer, die het dus al wist, en noemt het casually in het gesprek. De broer die het al wist reageert hier niet echt op, en de andere broer vindt dit niet vreemd. Met andere woorden, dit gesprek verloopt alsof ze allemaal al weten dat die ene broer al wist dat ze zwanger was, terwijl ze dit echt niet wisten. Nouja, klinkt misschien een beetje ingewikkeld, maar ik wil maar zeggen dat ik het behoorlijk vreemd vind op zulke fouten in het verhaal te lezen. Dus nu ga ik het boek, ondanks dat ik het niet super vind, toch maar uitlezen: op zoek naar nog meer fouten.

Sep 18, 2007

Mini popquizje

Herken jij alle bands van A tot Z?
Ik kom zelf een heel eind maar wie weet
d, f, h, i, l, p, w, en y?

-Edit: hulp van Linda op mijn hyve:

He Dieuwy,
Een popquiz kan ik natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan! L=led zeppelin, p=public enemy en w=white stripes.
groetjes Linda

Sep 18, 2007

The Bourne Ultimatum

Gisteravond zijn we naar The Bourne Ultimatum geweest. Wat een vette film zeg! De films over Jason Bourne zijn eigenlijk de moderne, hippe variant van de James Bondfilms. Hoewel dit toch wel de laatste van de serie is (denk ik, het is toch weer een open einde…) en James Bond voorlopig nog niet klaar is. Ennn… stiekem vind ik Bourne leuker dan Bond. Hoewel Bond natuurlijk een echte Engelse gentleman is en hij en zijn collega’s over een goede portie Engelse humor beschikken, begint het toch een beetje cliché en voorspelbaar te worden. Jason Bourne is slim, snel, heul goed in vechten, kan handige MacGyver-achtige trucjes… en ok, hij is en blijft een Amerikaan maar spreekt daarnaast ook de nodige talen om zich in diverse Europese landen prima te kunnen redden. En aan deze film is niets cliché of voorspelbaar. Het verhaal gaat lekker snel, zodat je goed moet opletten (en je het idee krijgt dat je zelf ook heel slim bent als je het kunt bijhouden) en het gaat toch weer heel anders dan je denkt. Het zit gewoon heel goed in elkaar (behalve de geheime rapporten over het programma waar Jason aan deelgenomen heeft waar met grote rode letters TOP SECRET op staat…): je wordt helemaal meegezogen in het verhaal. Ik denk dat dit wel de uitzondering is die de regel ‘het boek is beter dan de film’ bevestigt.

Toegegeven: Matt Damon is toch wel een goede acteur en/of hij speelt in goede films. Bij Good Will Hunting was ik nog niet zo overtuigd, toen vond ik hem een beetje een sullige versie van Leonardo diCaprio (daar lijkt hij erg op vind ik, en dat was heel onhandig in The Departed. Daar moest ik wel heel goed opletten om het verhaal nog te kunnen volgen.) Ik vind hem goed in de Bourne’s, de Ocean’s, The Talented Mr Ripley en The Departed. Minder vond ik The Good Shepherd, en ik zie dat hij ook in de “briljante” film Eurotrip heeft gespeeld… maar laten we dat maar snel vergeten. Maar ik denk dat hij zijn mooie carriere toch wel te danken heeft aan zijn optreden in Team America. Als ik Matt Damon zie moet ik nog steeds denken aan een piepstemmetje dat roept: ‘I’m Matt Damon’!

Alle posts

Tags